Kultura zaufania jest wartością, która buduje współpracę, sprzyja dzieleniu się wiedzą, wzmacnia poczucie autonomii człowieka i jego odpowiedzialności. Kultura nieufności natomiast może generować nadmierną kontrolę skupioną na obserwowalnych wskaźnikach, rywalizację pomiędzy ludźmi oraz izolację. W kontekście akademickim pojawia się potrzeba równowagi: jasnych zasad zapewniających rzetelność i jakości kształcenia przy jednoczesnym zachowaniu partnerskich relacji, szacunku i przestrzeni do kreatywności.

Wywiedziona z tradycji relacja Mistrz - Uczeń opiera się na autorytecie, zaufaniu i wspólnej pracy nad rozwojem naukowym. W obliczu masowości kształcenia oraz zmian technologicznych konieczne jest przemyślenie sposobów jej podtrzymywania lub przeredefiniowania. Obszarem zainteresowania będzie personalizacja kształcenia i jej oblicza, rola mentoringu, indywidualnego prowadzenia studenta oraz możliwości, jakie stwarzają nowe formy komunikacji i współpracy.

• Refleksja nad rozwojem nauczycieli akademickich obejmuje zarówno doskonalenie kompetencji dydaktycznych, cyfrowych, społecznych, jak i personalnych. Wartością nadrzędną pozostaje profesjonalizacja kształcenia, jednak dbanie o dobrostan psychiczny, społeczny i fizyczny kadry akademickiej, poczucie zawodowej satysfakcji, wsparcie i uważność na potrzeby drugiego człowieka stają się kluczowymi działaniami profilaktyki wypalenia zawodowego.

Rozwój narzędzi opartych na sztucznej inteligencji otwiera nie tylko nowe możliwości personalizacji procesu kształcenia i automatyzacji zadań dydaktycznych, ale także stawia nas przed ważnymi pytaniami o status nauczyciela, wiarygodność i autentyczność pracy akademickiej. Jednocześnie wyłaniają się kwestie etyczne, takie jak transparentność algorytmów, poszanowanie praw autorskich, osłabianie samodzielności studenta, jego krytycznego myślenia oraz odpowiedzialności za własny proces kształcenia. Pojawiające się dylematy wskazują, że implementacja AI w szkolnictwie wyższym powinna opierać się na świadomym dialogu, ugruntowanej refleksji nad wartościami i jasno określonych standardach etycznych, aby technologia wspierała rozwój człowieka, a nie go zastępowała lub ograniczała.

Pojęcie „odporności społecznej” bliskie jest pojęciu „odporności psychicznej”. W murach uczelni będziemy ją traktować jako zadanie budowania zdolności środowiska akademickiego do podtrzymywania więzi, zaufania, solidarności i sprawczości zbiorowej. W rzeczywistości polikryzysu (nakładających się kryzysów społecznych, zdrowotnych, klimatycznych, politycznych i technologicznych) potrzebna jest refleksja nad rolą dydaktyki akademickiej w kształtowaniu u osób studiujących kompetencji społecznych niezbędnych dla funkcjonowania w warunkach niepewności, a nawet zagrożenia. Kluczowe staje się również przygotowanie kadry akademickiej do świadomego wzmacniania odporności społecznej poprzez projektowanie procesów kształcenia opartych na relacyjności, partycypacji i sensotwórczości.

Dydaktyki przedmiotowe stanowią przestrzeń spotkania wiedzy dyscyplinarnej z refleksją nad procesem akademickiego kształcenia. Łączą wyniki badań naukowych nad procesami nauczania - uczenia się człowieka z codzienną praktyką akademicką, odpowiadając na pytania o to, jak uczyć danego przedmiotu efektywnie, odpowiedzialnie i w sposób znaczący dla studenta. W centrum zainteresowania znajdują się m.in. projektowanie programów i zajęć, dobór metod i strategii dydaktycznych, ocenianie sprzyjające uczeniu się, a także badanie efektów wdrażanych innowacji. Szczególną rolę odgrywa tu dialog między badaczami a praktykami, rozwój podejścia opartego na dowodach (evidence-based education) oraz budowanie społeczności uczących się, które wspólnie rozwijają i krytycznie analizują rozwiązania dydaktyczne w poszczególnych dyscyplinach.